Psychoterapia grupowa
Psychoterapia grupowa jest dla mnie szczególną formą pracy terapeutycznej. Wierzę, że wiele naszych trudności rozwija się i utrwala w relacjach z innymi ludźmi. To właśnie tam uczymy się przeżywać siebie, budować bliskość, chronić się przed zranieniem, a czasem również rezygnować z własnych potrzeb. Dlatego relacje tworzone w grupie mogą stać się ważnym źródłem poznania samego siebie i odzyskiwania utraconych możliwości rozwoju. W swojej pracy staram się wraz z uczestnikami poszukiwać tych doświadczeń i momentów w ich historii życia, które zatrzymały naturalny rozwój lub osłabiły zdolność do zdrowego wzrastania. Często są to doświadczenia związane z relacjami, poczuciem bezpieczeństwa, akceptacji lub możliwością swobodnego wyrażania własnych emocji. Ślady tych przeżyć pozostają obecne również w dorosłym życiu i ujawniają się w sposobie, w jaki funkcjonujemy wśród innych ludzi.
Grupa terapeutyczna staje się miejscem, w którym te wzorce mogą zostać zauważone i zrozumiane. Nie dzieje się to wyłącznie poprzez opowiadanie o swoim życiu, ale także poprzez doświadczenia pojawiające się tu i teraz, pomiędzy uczestnikami. Wspólnie przyglądamy się temu, co dzieje się w relacjach grupowych, starając się rozumieć emocje, reakcje i znaczenia, które za nimi stoją. Ważnym elementem naszej pracy jest rozwijanie zdolności do mentalizacji – dostrzegania i rozumienia własnych stanów psychicznych oraz stanów innych osób. Mam świadomość, że wejście do grupy wymaga odwagi. Początek pracy często wiąże się z lękiem, niepewnością i obawą przed odsłonięciem siebie. Nierzadko pojawia się także doświadczenie bycia widzianym przez innych w sposób bardziej prawdziwy, niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni. Bywa to trudne, czasami zawstydzające, a niekiedy budzi poczucie bycia zdemaskowanym. Jednocześnie właśnie te doświadczenia mogą stać się początkiem głębszego poznawania siebie.
Z dużym szacunkiem i podziwem myślę o osobach, które decydują się podjąć ten wysiłek. Odwaga nie polega bowiem na braku lęku, ale na gotowości do pozostawania w kontakcie z nim i stopniowego przekraczania jego granic. Z mojego doświadczenia wynika, że kiedy uczestnicy podejmują ten wspólny wysiłek, grupa zaczyna się konsolidować. Powoli rodzi się poczucie bezpieczeństwa, wzajemnego zaufania i wspólnoty celu. To właśnie wtedy grupa staje się przestrzenią, w której można doświadczać nowych sposobów bycia z innymi i z samym sobą. Wraz z drugą prowadzącą nie pełnimy roli ekspertów, którzy mają gotowe odpowiedzi. Staramy się raczej towarzyszyć grupie w procesie rozumienia tego, co dzieje się pomiędzy jej uczestnikami, dzieląc się naszymi obserwacjami i refleksjami. Wierzę, że właśnie w takim wspólnym poszukiwaniu znaczeń może pojawić się zmiana – głęboka, osobista i trwała.
Adrian Nicieja. Tworzy obecnie dwie grupy psychoterapeutyczne. Dla dorosłych oraz dla młodzieży.